Γράφει:
ο Χρήστος Μουσουλιώτης
Είναι γεγονός ότι η τάση για αυτοκτονία σημαίνει απώλεια τής ελπίδας ότι μπορεί κάτι ν’ αλλάξει στη ζωή. Η αίσθηση τής απόλυτης ανημπόριας. Η αντίληψη πως ό,τι και να κάνεις δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Η πίστη πως είναι μάταιη κάθε αντίδραση και η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι υπάρχει ένας «τοίχος» που δεν μπορείς να τον γκρεμίσεις.
Όλα αυτά είναι ο προθάλαμος τής αυτοκτονίας. Ένας προθάλαμος με «τοίχους» που έχουν υπόβαθρο τη βιοχημική και ψυχική διαταραχή τού οργανισμού και «πάτωμα» την κατάθλιψη. Οι πόρτες και τα παράθυρα ζωγραφίζουν την οξεία και απόλυτη ματαιότητα δείχνοντας προς το κενό ως τη μόνη οδό διαφυγής.
Είναι δυνατό οι αυτοκτονίες να σχετίζονται με το ηλεκτρομαγνητικό νέφος, τα πεδία των λαμπτήρων «εξοικονόμησης ή με τις ποικίλες παρενέργειες που δημιουργεί το φάσμα φωτός τους στη βιοχημεία τού οργανισμού των αυτοκτονικών;
Στο ερώτημα θα προσπαθήσω να απαντήσω ξεκινώντας από ένα γεγονός που του έχει δοθεί μονοσήμαντη ερμηνεία από όλα τα ΜΜΕ. Τις αυτοκτονίες υπαλλήλων πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο τής ασύρματης επικοινωνίας ή των ηλεκτρονικών συσκευών, ακόμα και φοιτητών, που σπουδάζουν σε τεχνολογικά ιδρύματα, οι οποίες τείνουν να γίνουν μια ακόμα αποτρόπαιη μόδα.
Για τη συνέχεια κατεβάστε από εδώ δωρεάν το άρθρο σε PDF: Σχετίζονται αυτοκτονίες και κατάθλιψη με το ηλεκτρομαγνητικό νέφος και τις λάμπες «οικονομίας»
