Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Είναι γεγονός ότι η τάση για αυτοκτονία σημαίνει απώλεια τής ελπίδας ότι μπορεί ν’ αλλάξει κάτι στη ζωή. Προηγείται η αίσθηση τής απόλυτης ανημπόριας. Η αντίληψη πως ό,τι κι αν κάνεις δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Η βαθιά και μοιραία πίστη πως είναι μάταιη κάθε αντίδραση και η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι υπάρχει ένας «τοίχος» που δεν μπορείς να γκρεμίσεις.

Screenshot 2019-09-28 at 13.35.58

Αυτά είναι ο προθάλαμος τής αυτοκτονίας. Ένας προθάλαμος με «τοίχους» που έχουν υπόβαθρο τη βιοχημική και ψυχική διαταραχή τού οργανισμού, «πάτωμα» την κατάθλιψη και επικάλυψη τις κοινωνικές συνθήκες. Οι πόρτες και τα παράθυρα ζωγραφίζουν την οξεία και απόλυτη δυστυχία και ματαιότητα δείχνοντας προς το κενό ως τη μόνη οδό διαφυγής.

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι αν οι αυτοκτονίες σχετίζονται με το ηλεκτρομαγνητικό νέφος, τα πεδία των λαμπτήρων «εξοικονόμησης ή με τις ποικίλες και διαπιστωμένες (εργαστηριακά) παρενέργειες που δημιουργεί το φάσμα φωτός τους στη βιοχημεία τού οργανισμού των ατόμων, αλλά και με το φαινόμενο που έχει εμφανιστεί μετά την οικονομική κρίση, την αύξηση τού ποσοστού αυτοκτονιών.

Σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να απαντήσω ξεκινώντας από ένα γεγονός που του έχει δοθεί μονοσήμαντη ερμηνεία από όλα τα ΜΜΕ. Τις αυτοκτονίες υπαλλήλων πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο τής ασύρματης επικοινωνίας ή των ηλεκτρονικών συσκευών, ακόμα και φοιτητών, που σπουδάζουν σε τεχνολογικά ιδρύματα, οι οποίες τείνουν να γίνουν μια ακόμα αποτρόπαιη μόδα, αλλά κι εκείνων που αυτοκτονούν επικαλούμενοι οικονομικά προβλήματα.

Τον Ιούλιο τού 2009 ανακοινώθηκε η 18η αυτοκτονία εργαζομένου στη Φρανς Τελεκόμ,1 τού γαλλικού οργανισμού τηλεπικοινωνιών στη Μασσαλία. Ένας 51χρονος εργαζόμενος με επιστολή του προς την οικογένειά του αιτιολογούσε την πράξη του ως αποτέλεσμα τής πλήρους αποδιοργάνωσης τής εταιρείας και το «μάνατζμεντ τού τρόμου», γεγονότα που τον έσπρωξαν να δηλώσει στην επιστολή του, η οποία κοινοποιήθηκε στους συναδέλφους του και τους εκπροσώπους των εργαζομένων ότι «αυτοκτονώ λόγω τής δουλειάς μου στη Φρανς Τελεκόμ»!

Η εταιρεία υποστήριξε με ανακοίνωσή της ότι «είναι σημαντικό να κατανοήσουμε αυτό που συνέβη» επειδή «οι αιτίες μιας αυτοκτονίας είναι πάντα πολλές», διευκρινίζοντας πως «οι συνάδελφοί του είχαν παρατηρήσει τις τελευταίες ημέρες σημάδια κατάθλιψης».

Εδώ ακριβώς η εταιρεία, (στους χώρους της έχουν αυτοκτονήσει μεταξύ 2008-2010 58 άνθρωποι),2 χωρίς να γνωρίζει και η ίδια τη σημασία των όσων ισχυρίζεται, έχει δείξει προς το σωστό σημείο, χωρίς να απαλλάσσεται των ευθυνών της.

Ωστόσο ένα σημαντικό γεγονός παραβλέπεται. Οι επαναλαμβανόμενες αυτοκτονίες εργαζομένων συμβαίνουν κυρίως σε εταιρείες όπου οι χώροι εργασίας σαρώνονται από ποικίλα σε είδος και πολλά τον αριθμό ηλεκτρομαγνητικά πεδία, όπου βεβαίως κυριαρχεί το «άρρωστο φάσμα των λαμπτήρων φθορισμού και των διαδόχων τους λαμπτήρων «οικονομίας και των LED.

΄Έχει βρεθεί ότι η κατάθλιψη είναι το βασικό υπόβαθρο κάθε αυτοκτονικού. Η κατάθλιψη επίσης είναι γνωστό στην επιστημονική κοινότητα ότι συμβαίνει σε κάθε άτομο που πάσχει από διαταραχή των κιρκάδιων ρυθμών του, με άλλα λόγια από δυσλειτουργία τής επίφυσης που προέρχεται από το άρρωστο τεχνητό φως, ειδικά των λαμπτήρων φθορισμού, των «οικονομίας» και των LED και από διαταραχές στη γενικότερη βιοχημεία του.

Το περιβάλλον τής Φρανς Τελεκόμ είναι ένα περιβάλλον «βουτηγμένο» στα ηλεκτρομαγνητικά σκουπίδια, που εκπέμπουν – μεταξύ άλλων – οι λαμπτήρες «οικονομίας» και η πληθώρα των λεντ, (LED). Αυτό δίνει λαβή να εικάσουμε ότι συν-πυροδοτούν τις δυσμενείς βιοχημικές διαταραχές στον οργανισμό των αυτοκτονικών διογκώνοντας την προϋπάρχουσα κατάθλιψη, η οποία μαζί με υπαρκτά προβλήματα εργασιακού στρες σπρώχνουν προς την αυτοκτονία.

Στο ερώτημα: γιατί σε μερικά άτομα φουσκώνει περισσότερο το επικίνδυνο κοκτέιλ αυτοκαταστροφής, ορισμένοι επιστήμονες απαντούν, δείχνοντας το παρελθόν και τη βαρβαρότητα των συνθηκών τού τοκετού όπως και τα δύσκολα πρώτα χρόνια τής ζωής.

΄Ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες στο χώρο τού τοκετού, ο Michel Odent, συνέκρινε Κίνα και Ολλανδία, χώρες που εμφανίζουν αντίστοιχα υψηλά και χαμηλά ποσοστά αυτοκτονιών. Η Κίνα με 44% και η Ολλανδία με 6,4%. Η κόκκινη γραμμή που ενώνει και ταυτόχρονα αντιδιαστέλλει αυτά τα ποσοστά είναι το γεγονός ότι στην Κίνα η ιατρογενής βία στη διάρκεια τού τοκετού είναι τεράστια, με μεγάλο ποσοστό αυτοκτονιών, σε αντίθεση με την Ολλανδία η οποία εμφανίζει χαμηλό ποσοστό αυτοκτονιών.

Ο Wilhelm Reich περιέγραψε με τραγικά λυρικό τρόπο τη βίαιη μετάβαση από τη ζεστή μήτρα σε ένα βίαιο και σκληρό περιβάλλον, που προκαλεί σοκ στο νεογέννητο, με μια θερμοκρασία που είναι χαμηλότερη κατά σχεδόν 20 βαθμούς Κελσίου, γεγονός που προκαλεί ένα ακόμα σοκ.

Η ιατρογενής βαρβαρότητα περιέχει το πακέτο τής μετάβασης από το απόλυτο και προστατευτικό σκοτάδι τής μήτρας στα πανίσχυρα φώτα φθορισμού των νοσοκομείων, που όχι μόνο τυφλώνουν τα νεογέννητα, αλλά διαταράσσουν στο ξεκίνημα τής ζωής τους κιρκάδιους ρυθμούς. Την μη αναγκαία χειρουργική επέμβαση με καισαρική, τον αφύσικο τρόπο τοκετού που υποβάλλονται οι γυναίκες, τη χορήγηση ωκυτοκίνης και άλλες παράλογες και βάρβαρες μεθόδους τοκετού, την περιτομή κ.λπ. Ο Ράιχ έδειξε σαφώς ότι όλα αυτά είναι το υπόβαθρο που συντηρούν την άρνηση προς τη ζωή. Ότι είναι το μεγάλο ΟΧΙ προς αυτή.3

Ένας ακόμα κορυφαίος επιστήμονας, ο James Prescott,4 πραγματοποίησε έρευνα για τις συνθήκες τοκετού και ανατροφής των παιδιών σε διάφορους πολιτισμούς τής Γης.

Τα συμπεράσματά του συμφωνούν με εκείνα των Οντάν, Ράιχ και πολλών άλλων. Όσο μεγαλύτερη είναι η στέρηση σωματικής επαφής και όσο μεγαλύτερη είναι η βία που ασκείται στα νεογέννητα (ιατρογενής ή εθιμική), τόσο υψηλότερο καταλήγει να είναι το ποσοστό τής βίας που ασκούν τα μέλη τής κοινωνίας αυτής ως ενήλικες.

Στο λίκνο τής βίας, των ψυχικών παθήσεων όπως τής κατάθλιψης και τής αυτοκαταστροφικής τρέλας όλα δείχνουν πως συνεισφέρουν σημαντικά ο τοκετός και τα αμέσως επόμενα χρόνια που ακολουθούν.56 Εάν προσθέσουμε βιοχημικές αλλαγές όπως είναι η διακοπή στην έκκριση τής μελατονίνης και τις μύριες παθήσεις που επέρχονται μετά από αυτό, μια κατάσταση που συμβαίνει (επί δεκαετίες) με τις λάμπες φθορισμού και τα «παιδιά» τους, τις λάμπες «οικονομίας, αλλά και τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, που εντείνουν την ήδη υπάρχουσα κατάθλιψη, τότε ίσως έχουμε την απάντηση γιατί τα ποσοστά αυτοκτονιών είναι εξαιρετικά υψηλά σε άτομα που εργάζονται κυρίως σε εταιρείες με αντικείμενο εργασίας άμεσα σχετιζόμενο με το ηλεκτρομαγνητικό νέφος, ή τη διαταραχή των κιρκάδιων ρυθμών που και αυτή πολλές φορές προκαλείται από την ίδια αιτία ή την έλλειψη ηλιακού φωτός όπως συμβαίνει στις βόρειες χώρες.

1 http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4528976&ct=2

3 Βίλχελμ Ράιχ, «Ο Φρόιντ κι εγώ», εκδόσεις Πύλη. 1982.

4 http://www.violence.de/prescott/cv.html

5 http://www.birthpsychology.com/violence/prescott.html

6 http://www.violence.de/prescott/bulletin/article.html


ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΧΕΙΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

Η συσχέτιση αυτοκτονιών με το ηλεκτρομαγνητικό νέφος, τις φωτεινές οθόνες και το παρελθόν των ανθρώπων